Her yıl ağustos geldi mi, Nizip’in, Barak’ın yolları sabah ezanıyla şenlenir. Tarlaya giden traktör sesleri, fıstık toplamak için hazırlanan işçilerin telaşı, köy meydanlarında toplanan kalabalık… Hasat zamanı geldi mi, buralarda hayat yeniden can bulur. Ama ne yazık ki, bu canlılık, beraberinde büyük bir tehlikeyi de getiriyor: Açık kasa araçlarla, güvenliksiz şekilde taşınan tarım işçileri.
Her sene yazıp dile getiriyorum ama değişen pek bir şey de olmuyor. Hâlâ traktör römorklarında oturacak yer bile olmadan, kimi zaman çocuklarıyla yola çıkan insanlar görüyoruz. Ne reflektör var ne ışık. Gece karanlığında köy yolunda ilerleyen bir traktör römorkunu görmek neredeyse imkânsız. Arkasından giden bir aracın sürücüsü o yolda çok tecrübeli değilse kaza kaçınılmaz. Tabi kaza demek mümkünse. Çünkü kaza değil resmen ihmalkârlık bu.
Bu bir yokluk veya alışkanlık meselesi değil, bu bir ihmal. Herkes “Biz yıllardır böyle yaparız, bir şey olmaz” diyor ama her yıl en az birkaç kaza haberiyle yüreğimiz yanıyor. Kimi zaman genç bir annenin, kimi zaman bir çocuğun hayatı bu araçlarda sönüp gidiyor.
İlgili kurumların da sorumluluğu büyük. Bu dönemde jandarma, trafik ekipleri ve yerel yönetimler denetimlerini artırmalı. Traktör römorklarının görünürlüğü artırılmalı, açık kasa araçla yolcu taşımak ciddi cezalarla engellenmeli. Ama asıl görev, hepimizin vicdanında. Bir saat erken tarlaya ulaşmak için hayat riske atılır mı?
Ey Barak’ın, Nizip’in güzel insanları… Fıstığımız bol olsun ama gözyaşımız olmasın. Çocuklarımızı, analarımızı o tarlalara güven içinde götürelim. Fıstık yeşili umutla toplanırken, kara haberler düşmesin köy meydanlarına.
Unutmayın: Önce can, sonra fıstık.
Yorum Yazın