Biz Mi Yılı Eskitiyoruz, Yıl Mı Bizi Eskitiyor?

Yaş ilerledikçe mi yoksa kalan zaman kısaldıkça mı bilmiyorum; çevremizdekilerin eksilmesi hızlanıyor. Yahya Kemal Beyatlı’nın “Artık demir almak günü gelmişse zamandan, Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan” dizesini aklımızdan çıkarmadan camiye dostları dönüşü olmayan yolculuğa uğurlamak için gidişlerimiz sıklaşıyor. Akrabaları, dostları uğurladıkça fotoğraflarda etrafımız boşalıyor, yalnızlaşıyor ve yalnızlaştıkça kapanıyoruz.
Canlılar içerisinde sanırım insanlardan daha garibi yoktur. Ölüme, yani kaçınılmaz sona hızla yol alırken, tek yöne bilet verilen bu yolculuğun kilometre taşı olan her yeni yılı sevinçle, mutlulukla, coşkuyla karşılıyoruz. Yeni bir yıla daha girdik, yeni mutluluklara kucak açtık derken, kaçınılmaz sonu kimimiz maraton, kimimiz 100 metre koşucusu olarak adımlayıp bitiş çizgisine ulaşmaya çalışıyoruz.
 Her geçen yılı “geride kaldı, kurtulduk” düşüncesiyle uğurlarken, bizim için kurulan zembereğin boşalmaya başladığını, kalbe enerji, yüreğe sevgi, bedene sağlık, beyne mutluluk sağlayan hatlara bağlanan devre kesici sayacın hızla geriye saydığını anlayanımız var mı? Yaş günlerimizi sevinçle kutluyoruz, yeni bir yaş daha aldık, büyüdük diyoruz. Halbuki her yeni yaş, kalan süreden götürüyor. Geride bıraktığımız süreyi bilmekle beraber, kalan süreyi bilenimiz yok.
Dünyanın değişmez kuralı vardır. Az olan kıymetlidir, değerlidir. Doğada az bulunan, zor elde edilen her şey pahalıdır, kıymetlidir, değerlidir. Hepimiz geride ömür törpüsü yılları bıraktık, iyi ya da güzel günlerdi ama yaşandı, bitti. Yaşanacak süre yaşanan süreden kısa mı, uzun mu? Bilemediğimiz için kıymetini bilmek, her anını en güzel, en verimli, en başarılı, en mutlu bir şekilde yaşayarak değerlendirmeliyiz. Hayatımızda ne varsa hepsini daha çok ile başlayan cümlelerle yaşamalıyız.
Yeni yılımız kutlu, kalan günlerimiz mutlu olsun.